ระยะทางไม่ได้ทำให้กลัว กลัวระยะห่างของใจมากกว่า

หวัดดีจ๊ะไดอารี่รัก วันนี้ปอและมิ๊งมาอัพพร้อมกันจ๊า

ถึงวันนี้จะเป็นยังงัยชั้ลก้อจะขอ เป็นคนเข้มแข็งให้ได้มากที่สุด อิอิ

มิ๊งอัพคร้า

 

และแล้ววันนี้ก็มาถึง โดนย้ายร้านจนได้

สิ่งที่กลัวที่สุด ก็คือใจ

ใจของแก ไอ่ก๊อง

ตอนอยู่ร้านเดียวกันลายแกก็ออกมากมายเสียจนรับไม่ได้อยู่แล้ว

แล้วนี่...แกโดนย้ายร้าน แกจะเป็นยังไง

จะเหมือนเดิมไม๊ หรือว่าไปเจอคนอื่นแกจะชอบเค้า

แกจะทำแบบนั้นรึเปล่า

กลัว........

กลัวที่สุด อย่าทำให้ความรักเราจบลงเลยนะ

ขอให้มันเป็นแค่ระยะทางเท่านั้นที่ห่าง

อย่าให้ใจห่างไปด้วยเลย กลัวโว๊ย!!!

ไม่ได้อยากคิดไปเองก่อน แต่เวลาที่ผ่านมามันเป็นการทำให้คิด คิดให้ไม่ไว้ใจแก

ทำไมต้องย้ายแกด้วยวะคนอื่นตั้งมากมายไม่ย้าย ทำม้ายทำมาย

ต่อไปจากที่เคยได้เจอกันก็จะไม่ได้เจอกันอีก

ต่อไปคงไม่ได้จับหัวแกแล้วสิ ไอ้หัวเน่าๆน่ะ

เวลาแกทำไรเราก็ไม่รู้แล้วว่าทำไรอยู่

หน้าก็ไม่ได้เจอ ทั้งๆที่อยู่ห่างกันแค่ไม่เท่าไร บ้านก็ใกล้กัน

แต่เราไม่กล้าไปเรียกแกหน้าบ้านว่ะ กลัวหมากัด(บ้านแกหมาเยอะและก็อายด้วย)

เห้อ...อยากให้แกกลับมา

 

 

><><><><><><><><><><><><><><><><><><><><><><><><

ปอ...

เครียดเลยว่ะโดนเรื่องนี้เข้าไป

กลัวมันไปมีคนอื่นกลัวมันจะทำตัวแบบเดิมๆ

แต่ถ้าคราวนี้มันก็คงไม่มีครั้งที่ 7 แล้วแหละ

พูดแบบนี้มา 6 ครั้งแล้วว่ะ

แต่ไม่มีแล้วจริงๆ (ไม่กล้าสัญญา)

แต่รับรองไว้ก่อนดีกว่า

เพื่อน...เรื่องที่เกิดขึ้นกับแกตอนนี้

อยากให้คิดซะว่าเป็นเพียงแค่ลมที่พัดผ่านเข้ามาในชีวิต

ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้นแกก็ต้องเดินหน้าอยู่ดี

ถึงจะหยุดพักเพื่อให้ชีวิตที่อ่อนล้าได้ดีขึ้นก็ตามแต่แกไม่ต้องเศ้ามาก

ลมที่ผ่านเข้ามาในชีวิต ถ้าแกคิดหนุกๆไปแกจะสนุกไปกับมัน

ถ้าลมหยุดพัดที่เรามันก็ดี แต่ถ้าพัดมาแล้วพัดไปล่ะ

แกจะทำยังไง....

แต่ไม่ว่าจะเป็นยังไง แกจะท้อซักกี่ครั้ง เจ็บอีกเป็นร้อยครั้ง

ล้มซักพันครั้ง เพื่อนแกไม่ข้ามแกแน่ (แต่เหยียบซ้ำ แป่วส์ ล้อเล่น)

เราไม่ข้ามแกและไม่เดินหนีแกเด็ดขาด

ถึงห่างไกลที่จะเจอกัน ความเป็นห่วงมันผ่านไปทางคีย์บร์อดที่พิมพ์อ่ะ

สื่อเป็นตัวหนังสือ และลอยไปหาแก (เอ๊ะจะได้เป่าเนีย)

ขอบคุณ...ที่แกเข้ามาเป็นส่วนหนึงของชีวิตที่ขาดหายที่ระบายและความสุข

รักแกมากเป็นห่วงด้วย...เจอกันจะกอดให้หายคิดถึงไปเลยไอ้เพื่อนบ้า

รักแกเสมอ....

 

ระยะทางไม่ได้ทำให้กลัว กลัวระยะห่างของใจมากกว่า

ต่อให้ระยะทางจะห่างไกลถึงกรุงเทพฯ - เมกา แต่เมื่อเรามีไมค์โครโฟนและคอมพ์หนึ่งเครื่อง

และไม่ลืมลง msn เราก็ได้เจอกันตลอดเวลาอยู่แล้ว ก๊ากกกก

/////////////////////////

 

ปอแป้งมาอัพต่อมิ๊งน่ะ

วันนี้ปอแป้งไป ลงทะเบียนเรียนมาก ตื่น 6.30 แม่เรียกด้วย

จากนั้นก้ออาบน้ามแต่งตัว รีบไป รร ตั้งแต่เช้า 7.11

ขับรถไปกะแม่ แต่พระเจ้าช่วย กล้วยปิ้ง

รถติด สายยาวเป็นแถว ติดที่ไหนไม่ติด

ติดตรงทางออก ของถนนเข้าไปใน รร อีก

ปอแป้งไม่รู้จาทามยังงัย แม่เลยบอกว่า ยังไม่ต้องออก ไปออกถนน เซลโทล

ปอแป้งเลยถอยหลัง หักรถที่จะเปลี่ยนเลน แล้วไม่ทันมองรถด้าน หลัง

 

ตู๊มมม!!!!

 

ระยะทางไม่ได้ทำให้กลัว กลัวระยะห่างของใจมากกว่า

 

 

คิดอยู่ในใจนึกว่า ใครมาชนท้าย ที่ไหนได้ ถอยไปชนกล่อง 55+

เลยไม่สนใจค่ะ รีบตรงไปยัง รร

พอออกถนนอีกเส้นทางนึง ไม่มีรถติดเลยแม้แต่น้อย

ต้องลงทะเบียนก่อน 7.30

ไปถึง รร 7.29 งุงิ พระเจ้าช่วยจิงจิง  ลงทะเบียน ถ่ายรูปไรเสด

ไปจ่ายเงิน แล้วก้อไปรับหนังสือ หนังสือเนี่ย

เยอะมาก ประมาณ 7 เล่มได้ แต่ละเล่ม ใหญ่ หนามาก

เทอมนี้มีแต่วิชาหนักๆทั้งนั้นเลย ไม่รู้ว่าจะเรียนไหวป่าว

แต่ก้อต้องสู้ เพื่อ พ่อ แม่ พี่ และก้อตัวปอแป้งเอง

เฮ้อออ....เหนื่อยจิงจิงเยยค่ะวันนี้


ระยะทางไม่ได้ทำให้กลัว กลัวระยะห่างของใจมากกว่า

 

สิ่งที่เราค้นหามาตลอดชีวิต คือรักแท้หรือแค่คนแก้เหงา

 

ระยะทางไม่ได้ทำให้กลัว กลัวระยะห่างของใจมากกว่า

เป็นคนแก้เหงาของเธอ ในวันที่เธอเหงาใจ
อาจจะไม่มีความหมาย แต่ฉันก็เต็มใจ
ไม่ได้เป็นคนข้างเคียง ได้เพียงแค่คนข้างใจ
เธอคงไม่รู้ใช่ไหม ว่าฉันมันเต็มใจ (เหงาไปกับเธอ)

 

to : mink

มิ๊ง ปอไม่รู้จะปลอบมิ๊งยังงัย ในเมื่อตอนนี้เราก้อมีอาการที่เหมือนกัน

แต่มิ๊งเคยบอกปอไม่ใช่หรอว่า สักวันเราจะต้องเจอคนที่ดี

และสักวันเราจะต้องมีครอบครัว ที่ดี

แต่ตอนนี้เพียงเรายังไม่เจอ

ถึงวันนี้มิ๊งร้องไห้ให้ปอฟัง มิ๊งก้อทามให้ปออยากร้องไห้ตามมิ๊ง

แต่ปอก้อต้องอดทนไว้ เพื่อไม่อยากให้เพื่อนคนนี้รู้ ว่าปอเองก้ออ่อนแอ

ปออ่ะ ต้องเข้มแข็งในวันที่เพื่อนคนนี้อ่อนแอ เพื่อที่จะปกต้องไม่ให้เพื่อนต้องได้เจ็บอีก

แต่ชั่งมานเถอะน่ะมิ๊ง ผู้ชายพันธ์นั้น ปล่อยๆมานไป

มิ๊งต้องดีใจดิ ที่มานให้ชีวิตใหม่กับมิ๊งอ่ะ

อยู่เป็นโสดอ่ะ สบายก่าเย๊อะน๊า

เข้าใจมั้ย ...

ถึงจะมีเหงาบ้างแต่เรสองคนก้ออยู่ข้างๆกันไม่ใช่หรอ

จำไว้น่ะเพื่อนรัก

 วันใดที่แกเจ็บมากชั้ลคนนี้ก้อเจ็บมากเป็นสองเท่าของแกด้วยซ้ำ

ขอให้แกเริ่มต้นใหม่น่ะเพื่อน

ยังไม่สาย

เช็ดน้ำตาซะ แล้วก้าวเดินไปด้วยกัน ...

ปอรักมิ๊งน่ะเพื่อนรัก

 

 

 

 

ยังรัก...เหมือนที่เคยรักเรื่อยไป .....แม้วันที่ไร้ซึ่งเทอ..

 

คิดถึงทุกๆคนเลยน่ะค่ะ

บะบายไดอารี่ที่รัก

 

 

     Share

<< --เวลา..ไม่เคยพอ----tag + เทอคือเหตุผล-- >>

Posted on Fri 10 Aug 2007 7:14

 

ดูวันนี้ยูงจางเนอะ เหนื่อยแย่เยย สู้ๆนาคราบ จาเป็นกำลางจั้ยหั้ยด้ายหมั้ยครับ ว่าแต่เล่มหย่ายๆเนี่ยหนุนหัวหลับสบายนะคร๊าบ อิอิ
ปล.มิสนะครับ
ศิวา   
Fri 10 Aug 2007 13:09 [2]

ก้อแค่คนแก้เหงา T_T"
ปอแป้ง   
Fri 10 Aug 2007 8:15 [1]

 

Name :
Email :
URL :
Comment :
กรอกข้อมูลก่อนส่ง CAPTCHA Image
Refresh
 
 

 

พักนี้เราแข่งกันดองได
ปากดีเหลือเกินนะเราแค่ทิ้งคนที่ทำร้าย
เนื่องจากมีโอกาสได้อัพเรยอัพซะเรย
ถ้าไม่ออกตามหาแล้วใครจะหา ก๊ากกกก
--tag + เทอคือเหตุผล--
ระยะทางไม่ได้ทำให้กลัว กลัวระยะห่างของใจมากกว่า
--เวลา..ไม่เคยพอ--
ต้อนรับวันแม่...รักแม่นะ
--แสงไฟในเศษฟืน- -
--Say I love you again--
--อยากฟังคำว่ารัก--

   พี่เวท
พี่เอ๋คนสวย
พี่ทอมมัส
พี่แฟรงค์
พี่เปิ้ลคนสวย
พี่อีฟคนสวย
พี่ปิงคนน่ารัก